Wachtwoord vergeten? Klik hier.

Sinds 5 jaar heb ik rapid-cycling, iedere maand een depressie van 2 weken. Wie heeft dit ook? Marry

Gisteren was ik bij een specialist in het ziekenhuis die ineens het woord borderliner liet vallen in gesprek met mij. Ik was daar zeer door verrast en vroeg hoe zij bij die conclusie kwam. Het bleek in mijn dossier te staan... Nu ben ik blijkbaar ooit gediagsnosticeerd als borderliner, maar deze diagnose is achteraf geheel onjuist gebleken. Mijn vermoeden is dat deze diagnose is ontstaan na een test bij het GGZ zo'n 7 jaar geleden. Ik heb wel PTSS in het chronische vlak. Ik vraag mij af of dit vaak voorkomt en ik moet zeggen dat ik dit een kwalijke zaak vind.

http://www.psychische-steun.nl

In PSY van september 2009 staat een interview met Lisa APPIGNANESI, (Engelse) auteur van een boek over tweehonderd jaar vrouwen en psychiatrie: MAD, BAD AND SAD (binnenkort in Nederlandse vertaling). Alleen al het interview is zeer de moeite waard. Een kopje: 'Vroeger was je verdrietig, nu krijg je het etiket depressief'. Al in 2004 heb ik in een interview met PSY (Michiel Louter) kritische aantekeningen gemaakt over de etikettenplakkerij in de psychiatrie: 'De dokters met hun etiketjes, ze denken dat ze God zelf zijn'.

Nederland heeft in vergelijking met Duitsland en België 2 maal zo weinig specialisten en 3 maal zo weinig huisartsen per hoofd van de bevolking. Bron: NIVEL. Volgens deze bron scoren wel hoog met verpleegsters/verplegers, we zijn daar koploper in! Als je na veel gehannes, bureaucratische rompslomp uiteindelijk tussen de witte lakens beland, dan word je me toch vertroeteld! Vind je het gek dat de medische zorg in Nederland laag scoort, in Europees verband zitten we midden in het “peloton”.

Ik heb een opname achter de rug van 2 mnd. met zwaar psychotische mensen, ik was niet psychotisch maar erg depressief en moest tot rust komen. Ik zat op een gesloten afdeling. Het was er erg onrustig maar de isoleer werd er niet meer gebruikt en dat was goed vond ik. Ik ben vrienden geworden met de mede bewoners. Ze zijn veel vrijer dan vroeger, ze kunnen medicatie weigeren ( niet altijd verstandig ). Ik woon ( beschut ) in mijn eigen huis en dat wardeer ik des te meer maar op de gesloten afd. zitten ook mensen !!!!

Vaak maken dit soort instelingen(Gesubsidieerd door gemeente waar het onder valt)de verkeerde diagnoses en geven maar pillen en in een gesloote instelling vol met troep je word een doeloze zombie en zoek het maar uit beleid.WAAROM de aanpak moet echt anders hier in MEER AANDACHT VOOR DE PATIENT B.V.zonder te snel maar pillen of instelling toe te wijzen.Echt de subsidies worden al steeds minder DAAROM gebruik het dus goed.Wand dan pas ga je resutaten boeken. Ik zelf heb die ervaring al...

Ik wil af en toe ook wel eens hulp, maar iedereen vindt me zo flink. En dan wil je de mensen niet teleurstellen. Moeilijk hoor.

Als psychiatrisch patiënte ben ik eraan gewend dat ik vaak - lastige - emoties heb. Die ik ventileer en deel met mijn hulpverleners. In mijn lange "carrière" in de psychiatrie heb ik al veel hulpverleners meegemaakt. Maar een handjevol zijn me bijgebleven; dat waren de hulpverleners die dichtbij stonden, een menselijke kant lieten zien. De hulpverleners die ervoor kozen om een grote - professionele - afstand te bewaren werkten belemmerend. Het voelde onveilig om daarbij emoties te tonen, kwetsbaar te durven zijn.

Als je als psychiatrisch patiënt iets lichamelijks mankeert, wat niet in één oogopslag overduidelijk is, heb ik ervaren dat je er een probleem bij hebt. Ik ben al heel lang patiënt. Dat betekent dus al heel lang spanning en stress. Ook een flinke dosis pillen, hoewel dat bij mij tegenwoordig meevalt. Maar wel slecht slapen en ondanks dat ik probeer te minderen, veel koffie en sigaretten. Ik ben nu 46 en mijn lichaam begint aan te geven dat die psychische factoren niet onopgemerkt voorbij gaan.

Als mens met een psychiatrisch probleem komen soms en dan met name in de avonduren, de muren op je af. Je bent een (ex)cliënt van de GGz en je woont thuis, of je bent (tijdelijk) opgenomen. Wanneer je het moeilijk hebt of gewoon een praatje wilt maken, kun je alle avonden van de week met ons bellen of chatten. Wij, de mensen van de Warmline, zijn lotgenoten en bieden een luisterend oor, begrip en ondersteuning als je daar behoefte aan hebt. En als er sprake is van een echte crisissituatie, verwijzen wij door naar de centrale dokters- of crisisdienst.

Wie heeft er ervaring met seroquel? Ik slikte 600 mg en iedere maand had ik een sombere periode. Bleef ook lang mat. Nu heb ik seroquel geminderd op verzoek van een andere psychiater en nu zit ik op 200 mg. Voel me veel fitter en blijer. In mijn laaste "dip" was ik alleen wat slaperig maar niet somber. Ik ben hier zo blij mee. Ik kan die man wel zoenen! Graag reacties Marry

MAKEN ANTIDEPRESSIVA AGRESSIEVER? Er gaan de laatste tijd nogal wat verhalen rond over agressief makende antidepressiva. We kennen bijvoorbeeld de “bijlmoord”, gepleegd door een vrouw die onder invloed stond van antidepressiva. Ook de neiging om in het verkeer op de ‘verkeerde’ weghelft terecht te komen en daar op een vrachtwagen te botsen kennen we uit de berichtgeving.

Beste onbekenden,Mijn ervaringen met zelfhulp (deel1 zijn):Niet tot vermoeiens doorgaan en jezelf geestelijk uitputten. Geen tv kijken of actief zijn vlak voor het naar bed gaan.Ontspanning zoeken met bv iets te lezen. Gezelschap opzoeken waar jij je verhaal kwijt kunt of waar mensen echt naar je luisteren.In je hobby's opgaan. De frisse lucht opzoeken door in de natuur te zijn.Afleiding zoeken om bv naar de bibliotheek, musea, cultureel centrum, winkels te gaan.Goed ademhalen, om je heen kijken, van iets aantal tellen.Tekeningen, notities, foto's, maken.

Tijdens mijn depressie's heeft structuur mij het beste geholpen.De zelfde tijd uit/naar bed. De maaltijden op ongeveer dezelfde tijd gebruiken Medicijnen goed innemen(op tijd en dagelijks) Altijd de afspraken nakomen met de afgesproken therapie. Iedere dag....naar buiten.....al was ik nog zo moe.

Moeite met tegenslagen? Ik kan ze niet wegtoveren, maar misschien kan ik je er anders tegen aan laten kijken. Ik ben 53 jaar oud en word al tweeëntwintig jaar geplaagd door depressies en psychoses. Ik heb in die tijd een soort recept gevonden, waardoor ik mijn ziekte beter kan hanteren. Ik hoop dat je er ook wat aan hebt. Een recept voor het positief omgaan met tegenslagen 1. Tegenslagen zijn een normaal verschijnsel in het leven. Menigeen wordt echter grootgebracht met het idee dat alles prettig moet zijn.

Ik heb ontdekt dat door ik door mijn opnametijd last kreeg van geinternaliseerde stigmatisering. Ik ging mezelf veroordelen nadat ik me al veroordeeld voelde en ben opgenomen in de jaren 90 en toen was 3,5 jaar in totaal aan herstelproces met opname vrij gewoon. Als je namelijk alle vooroordelen en oordelen over de aan te horen ziektebeelden moet accepteren wat je allemaal hoort of leest in je dossier, voel je je waardeloos kwam ik achter.

In mijn laatste depressieve periode heb ik gewerkt met www.kleurjeleven.nl en daar veel aan gehad. Niet alleen leerde ik minder zwart kijken en meer mijn positieve kanten zien alswel structuur door iedere dag er aan bezig te (moeten) willen zijn. OOk bij PSyQ in Utrecht deed ik positieve ervaringen op; helaas maar gesprekken van een half uur. Met ggg (gebeurtenis-gedrag-gevoel-) schema's kan ik samen met de therapeut beter analyseren waar ik tegenaan liep en loop. Al voel ik me nu TOP ik blijf onderhoudende gesprekken voeren een keer per twee maanden.

Lange tijd had mijn leven nauwelijks kwaliteit. Sterker nog, je kon het amper leven noemen. Veel opnames op psychiatrie, als gevolg van stemmingswisselingen en verborgen gebleven trauma's. Angst als basisgevoel, diverse zelfmoordpogingen. Psychiatrisch patiënte ben ik nog steeds, zal ik altijd blijven. Vrijwel dagelijks komt ook angst nog als een duveltje uit een doosje tevoorschijn. En toch vind ik dat mijn leven kwalitatief een stuk verbeterd is. De grootste oorzaak van die verbetering is de acceptatie geweest dat ik chronisch psychiatrisch patiënte ben.

Net als lichamelijke ziektes zijn psychische aandoeningen ook gewoon ziektes. Met bijbehorende symptomen, waar je - vroeg of laat - mee naar de dokter gaat. Er wordt een behandelplan uitgestippeld, medicijnen voorgeschreven, vaak om symptomen te verminderen, niet om je van je ziekte te genezen. Wat me opvalt is dat veel mensen met psychische aandoeningen vervolgens achterover leunen en verwachten dat de dokter, meestal een psychiater, je beter maakt. Bij ziektes horen leefregels, ook bij psychische ziektes.

Ik merk dat het me nogal erg in beslag neemt de laatste tijd nl. "wanneer ben je klaar met therapie?" Ik ben al jaren in verwerking voor mijn traumatische jeugd en ben hierin al behoorlijk opgeschoten. Eigenlijk denk ik dat ik het meeste wel heb kunnen verwerken maar mijn therapeut denkt daar anders over. Zij vindt dat we nog door moeten gaan ofschoon ik echt geen onderwerp meer kan bedenken over wat ik nog zou moeten verwerken. Ik vraag me dan ook af of de therapeut moeite heeft met het loslaten van haar client? Herkent iemand dit? Dame

De meeste GGZ-instellingen hebben zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid van de cliënten hoog in het vaandel staan. Het beleid is dat je zélf aan de bel trekt als het niet goed gaat. Ik weet dat dat voor veel cliënten lastig is, zelfs in een opnamesituatie. Drempels naar hulpverleners(kantoren) kunnen metershoog zijn. Maar als je opgenomen bent, ziet iemand je, vroeg of laat. Als je thuis bent en het gaat niet goed, wordt er nog steeds verwacht dat je zelf aan de bel trekt. Geen bericht is goed bericht, lijken de hulpverleners te denken. Voor mij gaat dat niet altijd op.

Jarenlang had ik last van depressies. Ik lag vaak dagen én nachten in bed. En als ik mezelf overeind gehesen had, was dat al zó'n opgave dat ik vervolgens tot niets meer kwam. Niets interesseerde me, niets raakte me. Een eindeloos durend leeg bestaan. Andere depressieve lotgenoten zie ik vaak hetzelfde doen. We weten wel dat het niet goed is, dat je uiteindelijk alleen maar ellendiger en somberder wordt, maar weten en omzetten in daden zijn twee heel verschillende zaken. Ik kwam tot inkeer, al weet ik niet meer wanneer en hoe het eruit zag. Toch is die omslag er wel geweest.

Beste mensen,Ik ben bezig met het onderzoeken wat motieven zijn van mensen om hulp aan te gaan en wat motieven zijn om het toch zelf te doen. Met hulp bedoel ik hulp in brede zin, niet alleen hulp voor psychische problemen. Mijn vraag is of je een ervaring kunt noemen waarbij je hulp bent aangegaan of hulp juist hebt vermeden. Ik hoop dat dit onderwerp mensen helpt om een betere overweging te maken rondom dit dilemmagroet, ocene

Ik heb sinds 2009 hongersteken en hongerpijn in de buik wat volgens mij aangeeft dat ik moet eten want ik ga vervolgens eten koken. Dit leidt ertoe dat ik niet 3 maar wel 6 maaltijden per etmaal eet, 's nachts ben ik namelijk ook vaak wakker want ik lijd aan slapeloosheid. Wie herkent mijn klachten en wil er met me over schrijven?

Heeft iemand misschien de zelfde ervaring:Je gaat naar de pscych,je verteld heb,wat voor medicijnen je slikt en dat je goed functioneert op dei dosis en de psych vraagt je vervolgens,of de dosis maar verhoogd moet worden?Dat slaat toch nergens op?Als je goed functioneert op je hoeveelheid medicijnen,hoeft de dosis toch niet verhoogd te worden?Soms heb ik het idee,dat die lui ons zo stoned als garnalen willen hebben,maar ja, daar verdienen zij( en de farmacie)aan, aan mensen, die(bijna) geen medicatie slikken,zoals ik, verdienen ze niks, hahaha.

Twee minuten Stilte Staan we stil Bij vrijheid Van meningsuiting Democratie Recht op menswaardig leven Wat zijn Twee minuten Stilte Op een mensenleven Waar wellicht in stilte Wordt geleden Een oerkreet Galmt over de Dam Verstoring van openbare orde Of misschien toch Uiting van niet meer te onderdrukken pijn Waar begint vrijheid Waar eindigt vrijheid Van jezelf kunnen zijn Als je afwijkt...

nu woon ik in een klein dorp, mijn vrienden wonen allemaal verder weg eromheen. ongeveer op 12 km afstand. ik heb hier weinig vrienden, in het dorp zelf. nu denk ik er wel eens over om in de stad te gaan wonen. dan krijg ik misschien meer contacten in de buurt. b.v. utrecht of gorinchem. aan de andere kant het wonen in het dorp is wel rustig. je hebt weinig overlast van buren of anderen in de buurt. het is minder "gevaarlijk". nu dit is mijn dilemma. maria.

Geestesziektes bestaan. Het kan voor de verstandige buitenstaander overduidelijk zijn dat er met een medemens serieus iets mis is maar ook een van buiten gezien "normaal" mens kan gebukt gaan onder echt geestelijk lijden ten gevolge van een psychische aandoening. Soms is het echter zo dat bepaalde mensen zich psychische storingen laten aanpraten. Deze mensen kunnen echt een probleem hebben maar onduidelijk is wat.

UITSPRAKEN: NIET OM TE HUILEN WEL OM TE GENIETEN. GENIETEN IS HET UITERSTE PUNTJE VAN DE SCHERPTE. WIT IS ZO WIT NOG NIET ALS ER ZWART NAAST ZIT. EEN ANDERE MENING DOET ER TOE ALS DIE PERSOON JOUW MENING ACCEPTEERD EN WAARDEERD. HET UITVOGELEN IS HOE JE EEN EI ERBIJ KUNT KRIJGEN. EEN PUNTHOOFD ERVAN KRIJGEN HET IN SLAAP SUKKELEN MET ANTI- HOUD JE GESPITST OP ONTWAKEN. NEGEN VAN DE TIEN KEER HEB IK GELIJK MAAR DIE ENE KEER DAT JIJ GELIJK HEBT HEEFT DE MINDERHEID OM DE VOLGENDE KEER WEER GELIJK TE HEBBEN.

De WSW is een walgelijke wet. Ze trappen je gewoon in de tegenstelde richting aan de WAO. Gaat het niet zo goed? Nou dan mag je best wat minder werken, zonder compensatie... Door de inlener toegezegde bonus? Betalen ze niet uit. Als de sfeer zou condenseren zou je puur gif hebben.

Dag allemaal,Ik heb een wajong-uitkering, maar zou heel graag proberen een betaalde baan te krijgen. Alleen als je iets probeert ben je gelijk je uitkering kwijt. Ik vind dat ik zo bijna gedwongen ben om in de ogen van de instanties client te zijn. Je bent of client en je krijgt een uitkering of je bent gezond en dan krijg je geen uitkering. Zijn er meer mensen die hier last van hebben?

Welke ervaring heb je met het zoeken naar werk. Of met werk. Of met dagbesteding. Dat wil ik graag weten omdat ik het ga gebruiken om adviezen te formuleren voor re-integratiebureaus en voor gemeenten / uitkeringsinstanties. Die adviezen gaan we dan vanaf 2013 verspreiden.

Hallo, Ik woon in Brabant en heb in 2009 diagnose ADD gekregen. Ben daardoor in aanmerking gekomen voor wsw indicatie. Ik heb geen betaalde baan en ontvang WWB uitkering van Sociale Zaken. Sta nu op wachtlijst voor begeleid werken, maar ben niet onder de indruk van aanbod van laaggeschoolde banen, omdat het niet ligt in mijn interessegebied. En dat is meer in de begeleiding en coaching van mensen met hulpvragen. Vanuit mijn ervaringsdeskundigheid vind ik dat ik hiervoor goed in aanmerking kom. Ik zit zelf ook te denken aan een leer-werktraject maar dan niet van een hele lange duur van bijv.

nu woon ik in een klein dorp, mijn vrienden wonen allemaal verder weg, ongeveer op 12 km afstand. ik heb hier weinig vrienden, in het dorp zelf. nu denk ik er wel eens over om in de stad te gaan wonen. dan krijg ik misschien meer contacten in de buurt. b.v. utrecht of gorinchem. aan de andere kant het wonen in het dorp is wel rustig. je hebt weinig overlast van buren of anderen in de buurt. het is minder "gevaarlijk". het lukt mij moeilijk om contacten te leggen in het dorp zelf, wat ik graag zou willen. misschien omdat ik client ben? wie heeft er tips of ervaringen?

Nadat mijn vriendin me verlaten heeft, ben ik weer aan het daten. Ik voel me hartstikke alleen en heb het gevoel dat iedereen me in de steek laat. Laatst ben ik gaan speeddaten en ..... geen matches. Het voelde als een messteek. Je zou eigenlijk moeten daten zonder wanhoop uit te stralen, maar hoe doe je dat?

Beste mensen,Wij zijn bezig met het thema 'alleen of samen'. Wanneer kies je voor alleen zijn en wanneer voor samen zijn. Heb je hier iets over te vertellen? Dan horen we dit graag. Open je eigen onderwerp hierover. Laat je inspireren door het interview hieronder!ALLEEN OF SAMEN? interview met Nicole (52) Wat betekent alleen zijn voor jou? Als ik me echt alleen voel kan ik me heel verdrietig voelen, eenzaam. Aan de andere kant vind ik het ook heerlijk om alleen te zijn. Ik word daar rustig van. Maar als ik verdrietig ben, heb ik mensen nodig om me heen.

Kan opgelost worden door juist meer open te staan voor jou medemens,zeker een luisterend oor bieden en evuthuweel met dit eenzaame mens eens mee of op stap of simpel boodschappen te doen of helpen de juiste instanties te vinden voor zon eenzaam mens.(ook jou kan dit overkomen en zou jij het ook fijn vinden als er maar 1 iemand was die er voor jou is)

Hier wil ik wat kwijt over het onderwerp "vrije tijd". In mijn vrije tijd maak ik heb ik contact met mijn vriend, met wie ik heel veel praat (soms is me dat te veel) en met wie ik vele leuke activiteiten en interesses deel. Wij kunnen vreugde en verdriet (dit laatste vaak veroorzaakt door gebeurtenissen in het verleden) en allerlei gevoelens wederzijds delen. Dat is erg heilzaam. We geven elkaar hulp, als we er naar vragen. We dringen geen hulp op. Wij inspireren elkaar in ons leven in het algemeen en doen veel dingen samen.

Ik heb vaak weinig energie om iets te doen en het lijkt alsof ik constant wordt opgeroepen om actief te zijn. Je moet sporten of met vrienden iets doen in het weekend. Voor mij houdt het leven in dat prikkels en gesprekken vaak te heftig zijn. Dan heb ik behoefte aan rust en vrede. Ik ben gevoelig voor de mooie plaatjes in de tijdschriften met actieve mensen, maar ik kan hier niet aan meedoen en ik wil het ook niet. Zijn er ook mensen die fijn stil kunnen zijn? Passiviteit is voor mij iets positiefs en ik hoor daar zo weinig van

Stelling: Is het goed om iemand met psychiatrisch verleden/heden een zinvolle dagbesteding op te dringen? Ook al wil de persoon zelf niet. Argumenten voor: Ik ben voor het opdringen van een zinvolle dagbesteding omdat: Het kan goed zijn voor sociale contacten op te bouwen, het is goed voor je dag indeling, het is een "verplichting" waarvoor je verantwoordelijkheid leert nemen en daardoor is het in mijn ogen een stap terug de maatschappij in. Argumenten tegen: Opdringen heeft geen enkele zin. Als iemand zelf niet het nut intziet van een zinvolle dagbesteding kan de persoon achterdogtig worden.

Hoi allemaal ,

Graag zou ik me even willen voorstellen!

Ik ben rosalinda 36 jaar zeer gelukkig getrouwd , maar mijn pad is niet over rozen gegaan.

Zelf ben ik jaren Seksueel misbruikt en geesterlijk mishandeld , en als toetje werk ik ziek en moest verwerken dat ik geen kinderen kan krijgen.

Hier voor ben ik jaren onder behandeling geweest omdat ik behoorlijk geesterlijk verkeerde ideeen had over het leven .

Nu jaren later zou ik met dit rugzakje iets willen gaan doen, zelf ik ik altijd het idee gehad dat ik een luisterd oor heb gemist , een luisterd oor was er wel maar niet eentje die mij begreep , en opeens kwam het onderwerp eravringsdeskundige op mijn pad die ik graag met beide handen aan wil pakken en me daar in wil gaan verdiepen.

Ik ben zinskort bezig als vrijwilliger bij RCO de hoofdzaak , dit is een clienten organisatie voor ggz clienten

Via deze weg probeer ik te onderzoeken waar ik in de toekomst mijn steentje bij mag gaan dragen als ervaringsdeskundige.

Via de Hoofdzaak werk ik op het ogenblijk als project assistent aan het mss project waar door ik een kijkje kan en mag nemen bij allerlei organisaties .

BESPAARTIPS

Een bespaartip zou kunnen zijn:

Zoek in verschillende zaken naar demo materiaal.

Deze zijn vaak gratis: Voorbeelden:

Gekleurd papier, Proef voedsel, Reclame producten,

Ga iets eten of drinken in grote waren huizen waar het daar warmer is dan buiten.

Doe alsof je iets wil aanschaffen en praat met een verkoper over dat product.

Bezoek festivals, demonstraties, evenementen, bijeenkomsten, clubs in je interesses gebied,

Maak van goedkoop materiaal aandenken en deel deze uit aan wildvreemde mensen. Peil de meningen en bespaar het commentaar.

Maak opnamen hiervan met ???recorder.

Spaar zegels,-kaarten,-pasjes, Airmiles.

Kringloopwinkel, Voedselbank, Voorniets, Noppes, bezoeken.

Beste allemaal,

Wij zijn 4ejaarsstudenten SPH (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) en doen onderzoek naar de rol van uw diagnose binnen uw behandeling. Daarin zoomen we vooral in op de relatie tussen u en de hulpverlener.

We willen ook uw stem laten horen in ons onderzoek. Daarom zijn we benieuwd naar uw ervaringen, zowel positief als negatief. Wat wij jullie willen vragen is:

- Wat zijn hierin jullie ervaringen?

- Hoe werden/worden jullie benaderd?

- Wat vinden jullie belangrijk in de relatie met jullie hulpverlener?

- Is de hulpverlener zich voldoende bewust van zijn/haar omgang met de diagnose?

Tot vrijdag 2 december kunt u reageren.

We zien uit naar jullie reacties! Alvast heel erg bedankt!

Hallo allemaal.

Ik weet niet waar ik mijzelf kan voorstellen dus ik doe het maar hier.

Mijn naam is Willeke en ik heb van mijn 9de tot 49ste aan zeer lichte tot zeer zware depressie's geleden.

In 2006 kwam voor mij de ommekeer omdat ik toen hulp ben gaan vragen.Het was echt het grootste dieptepunt in mijn leven en als ik terug kijk kwam ik toen pas bij mijn PIJNPUNT.Ik had geen zin meer om te vechten en gaf het gewoon op.Ben toen bij het RIAGG terecht gekomen in een geweldig team.Heb daar ook voor het eerst sinds jaren weer gehuild.Het is een zware periode geweest,ook voor Ton,mijn man.Met behulp van mijn psygologe en medicijnen,Ton en heel hard terug knokken kan ik zeggen dat het toen alleen maar bergopwaarts is gegaan.

Ik ben wel een chronisch gebruikster van Fevarin en in gewicht aan gekomen maar ik voel mij heppie de peppie!

Ik begrijp dat ik geluk heb omdat ik ook mensen ken die nog steeds de terugvallingen hebben.

De reden waarom ik lid ben geworden is dat ik met mijn ervaring misschien een luisterend oor mag zijn!

Beste Gedeputeerden,

Hier staan wij dan, de gedupeerden.
Wij zijn hier niet om u te entertainen,
Maar willen even wat kostbare tijd van u lenen.

Cliënten, belangenbehartigers en medewerkers van de geestelijke gezondheidszorg, samen hand in hand
en wij vragen u, bekijk het alstublieft van onze kant.

Wij maken ons grote zorgen
voor de dag van morgen.

Als de plannen doorgaan van dit huidige kabinet,
worden wij keihard aan de kant gezet.

Een véél hogere bijdrage voor mensen die psychisch zijn beperkt,
U kunt toch wel op uw vingers natellen dat dit niet werkt.
Het kabinet maakt met dit beleid,
in het moeten betalen van een eigen bijdrage, onderscheid.

Van alle Nederlanders zitten wij doorgaans iedere maand financieel het meeste krap,
Maar van dit kabinet krijgen we nog eens een hele harde trap.

Patiënten gaan dan zorg mijden,
daar móeten we toch met zijn allen tegen strijden!
De gevolgen zijn niet te overzien,
en schadelijk voor de gehele maatschappij bovendien.

Juist meer mensen zullen voor zorg moeten aankloppen en komen op een lange wachtlijst te staan.

Welke Ziektebeeld En Welke Diagnose Je Ook Hebt, Blijf Wel Vertrouwen En Zekerheid In Je Zelf, Zoek Je Rust Op. Zoek Afleiding Bijvoorbeeld Je Hobby's Uitoefenen Blijf Actief En Ga Niet Zitten Kniezen In 1 Hoekje Van De Kamer. Dat Je Een Paar Keer Tegen De Lamp Aanloopt Of Je Stoot Tegen De Muur Op, Dat Gebeurd Ons Allemaal. Dat Is Ook Helemaal Niet Erg, Want Daar Leer Je Weer Van Je Weet Dan Voor De Volgende Keer Dat Je Het Dan Anders Doet, Of Het Niet Meer Doet. Verder Zoek En Kijk Ook Naar Andere Alternatieven Dan Het Huidige Systeem, Als Het Gaat Om De Psychiatrie En De Medichijnenindustrie, Die Dik Geld Verdienen Aan Het Verkopen En Handelen In Medichijnen En Daar Onschuldige Burgers De Dupe Van Worden, En Pattienten Gebruiken Als Proefkonijnen. De Huisarts Schrijft Jouw 1 Nieuwe Medicatie / Medichijn Voor, Zelf Als Huisarts, Niet Wetende Wat Dat Voor Extreme Gevolgen Kan Leiden Bij Jouw , Namelijk De Bijwerkingen .

Alles leek zo normaal te gaan. Het was maandag, de eerste dag van de week die ik vulde met een training voor mijn vrijwilligers werk. Om nog even bij te kletsen, besloot ik met een collega/vriendin daar na mee te gaan naar haar huis en toen ik haar daar iets vertelde, iets waarvan ik dacht dat ik het al lang aan haar verteld had, liet ze me niet meer naar huis gaan.

Ze deed wat nodig was, belde dagen lang instanties omdat ik zelf niet in staat was een verstaanbaar gesprek te houden en liet me zo lang het kon bij haar en der vriend thuis op de bank slapen. Want ik had geen plek om naar toe te gaan. Rond het eind van de week, toen we het zat waren steeds van het kastje naar de muur te worden gestuurd, was er eindelijk hoop. Een vrouw in Assen die zwerfjongen opvangt in haar huis, had ineens plek voor me en zou me verder helpen. Stiekem haalden we de volgende avond zo veel mogelijk spullen op. Mijn vader zat weer in de kroeg en mijn broertje was waarschijnlijk weer druk aan het werk. De volgende middag, na alles gesorteerd en het hoog nodige ingepakt te hebben bracht zij, met nog een vriendin me naar Assen.