Je groeit door zelf iets te ondernemen

Vanuit haar blog groeide Marieke uit tot voorlichter. Over het omgaan met kwetsbaarheden op het werk. ‘Doordat ik dit doe met hart en ziel, blijk ik veel meer aan te kunnen dan ik altijd dacht.’

'Sinds eind 2008 blog ik over leven en werken met borderline. Over de vooroordelen en de valkuilen die ik tegenkom. Ik merkte dat die vooral op het werk speelden. Het is lastig om een balans te vinden tussen werk en vrije tijd als je psyche ook nog eens uit balans kan zijn. Toen ik begon met bloggen, hield ik mijn psychische stoornis op het werk zo veel mogelijk geheim. Maar hoe meer ik erover blogde, hoe meer open ik er op het werk over werd. Hoe meer open ik er over werd, hoe meer ik ontdekte om welke valkuilen ik heen moest zien te laveren en hoe handiger ik daarin werd.

Mensen met allerlei psychische stoornissen bleken zich in mijn blog te herkennen, zich gesteund te voelen en veel te hebben aan de dingen die ik bedacht om mijn hoofd boven water te houden. Het leek me mooi als ik meer mensen zou weten te bereiken. Mijn idee was om vanuit een eigen bedrijf werkgevers te gaan voorlichten over hoe ze beter kunnen omgaan met medewerkers die een psychische stoornis hebben, om ziekteverzuim te voorkomen of om dat zo kort mogelijk te houden.

Dit is uiteindelijk niet gelukt. Er was belangstelling voor mijn diensten, maar omdat ik ook gewoon mijn werk bij de gemeente Leiden had (en heb) moest ik me in mijn vrije tijd bezighouden met mijn eigen bedrijf. Dat bleek al snel veel te veel energie te kosten. Om mezelf en mijn gezondheid te beschermen heb ik het op een heel laag pitje gezet.

Wees niet bang om te falen

Tot zich op mijn werk kansen voordeden om een soort doorstart te maken. Een collega vertelde hoe ze tegen een muur van onbegrip opliep toen ze haar leidinggevende probeerde duidelijk te maken wat zij van hem nodig had om met haar psychische stoornis te kunnen blijven werken. “Ik wil hem wel voorlichting komen geven hoor”, zei ik. Dat werd een presentatie voor het hele managementteam van de afdeling van mijn collega. En later voor het managementteam van mijn eigen afdeling. Een project was geboren: Poco Loco, een tikkeltje gek in de baas zijn tijd.

Je moet durven dromen als je een eigen project wilt opzetten. Je moet voor je durven zien hoe de wereld eruit ziet als jij jouw droom realiseert. Wat heb je dan bereikt? Dat is waar je naar toe wilt en dat mag best heel groot(s) zijn. Daarnaast moet je eerlijk zijn tegen jezelf. Wat kun je en wat kun je niet? Waar liggen je grenzen? Waar heb je anderen bij nodig? En je moet niet bang zijn om te falen. Je moet je blijven realiseren dat jij dan niet zelf een mislukkeling bent, maar dat de stap die je probeerde te zetten te groot was, of in de verkeerde richting, of te vroeg. En daarmee is je droom niet weg, of onbereikbaar.

Laat jezelf zien

Het geheim van het Poco Loco-succes is het persoonlijke karakter van de presentaties en workshops. Ik vertel mijn verhaal en daarmee breng ik het onderwerp heel dicht bij de toehoorders. Tegelijkertijd geef ik zakelijke feiten. Hoeveel mensen hebben eigenlijk een psychische aandoening?

Hoeveel kost jaarlijks het ziekteverzuim van deze groep? Ik schud mensen wakker, confronteer ze, haal ze uit hun comfort zone. Want daar zitten ze met al hun ideeën en vooroordelen over mensen met een psychische stoornis, en dan staat daar een heel gewoon iemand te vertellen dat ze borderline heeft. Dat past helemaal niet in het beeld dat de meeste mensen hebben.

Een ander ingrediënt van het succes, zowel met mijn eigen bedrijf als met project Poco Loco, is het voortdurend delen van mijn ideeën. Voortdurend vertel ik iedereen (via mijn blog, Twitter, LinkedIn, in real life) wat mijn visie en mijn missie is. Daardoor weet ik of er draagvlak voor is, of ik op een goed spoor zit en heb ik bovendien een stok achter de deur om door te gaan. Veel kan ik niet, maar een paar dingen toch wel.

Steun is fijn

Het is wel prettig als je steun van een ander hebt. Toen ik via mijn collega bij haar managementteam een presentatie mocht komen geven, zei ik tegen haar: prima, maar dan doen we het wel samen. En dat was erg prettig. In het geval van Poco Loco bleek er namelijk echt een tsunami aan reacties op ons af te komen. Binnen de kortste keren gaven we meerdere keren onze presentatie. Waarschijnlijk had ik het ook zonder mijn collega gered. Maar los van de steun die we elkaar kunnen geven, is het ook een uitbreiding van mijn netwerk en gaan er deuren open waarvan ik niet eens wist dat die er waren.

We werden uitgenodigd bij de concerndirectie van de gemeente Leiden en bij de wethouder, er kwam een interview met ons op intranet, via een collega kwam ik in contact met het Ggz Informatiepunt in Leiden die me vroegen om op een door hun georganiseerd symposium twee workshops te geven, we werden betrokken bij stichting Samen Sterk tegen Stigma, een initiatief van het Fonds Psychische Gezondheid enz. Het was overweldigend. En in mijn eentje had ik dat allemaal niet kunnen overzien.

Om zelf iets op te zetten moet je goed georganiseerd zijn, gestructureerd, overzicht kunnen houden, je moet heel makkelijk op onbekenden kunnen afstappen, kunnen lobbyen, netwerken etc. Ik kan dat allemaal niet. Maar ik kan wel een goed verhaal samenstellen en dat overbrengen, ik weet mensen aan me te binden en ik leg toch telkens weer contact met precies de juiste sleutelfiguren. Netjes volgens een plan doe ik allemaal niet, maar het lukt toch allemaal.

Je krijgt er energie van

Echt onmisbaar is doorzettingsvermogen. En een aardige dosis moed. Want je stelt jezelf wel kwetsbaar op, iedere keer weer vertel je al die dingen waar je tegenaan liep, je wordt haast een soort rolmodel. Dat is pittig. Dus je moet voortdurend jezelf eraan herinneren waarom je dit allemaal doet. En dat er soms iets mis gaat, let ik niet teveel op. Er gaat genoeg wel goed en daar gaat het om.

Bij de presentaties binnen de gemeente delen we een aantal gadgets uit: pennen van het Fonds Psychische Gezondheid en ansichtkaarten en spiegeltjes van nietgek.nl. Die spulletjes krijgen we: het maakt dat de toehoorders zich de presentatie later nog herinneren (de kaarten van nietgek.nl zie ik overal op werk hangen!) en wij maken wat reclame voor die organisaties. Ik mag op werk twee uur per week aan Poco Loco besteden en dat is niet heel veel, dus ik doe ook nu weer veel in eigen tijd. Dankzij het succes valt het me nu minder zwaar, ik krijg er veel energie van.

Wat ik het allerleukste vind is wat ik zelf hiervan leer. Dat is om te beginnen dat als je een droom hebt, als je echt voor je ziet wat je zou willen bereiken, dan is er een weg naartoe. Verder blijk ik, doordat ik dit doe met hart en ziel en er echt in geloof, veel meer aan te kunnen dan ik altijd dacht. Mijn draagkracht is er groter door geworden. En dat straal ik blijkbaar ook uit, want in mijn gewone werk ben ik zichtbaarder geworden en ben ik één van de twee trekkers van een groot project.

Durf te dromen

Ik ben er dus zelf van gegroeid. Daarnaast verrassen de reacties van de toehoorders me altijd weer. Die zijn zo mooi en eerlijk – dat krijg je dus als je zelf in alle eerlijkheid jouw verhaal staat te doen. Er ontstaat wederzijds openheid, respect en vertrouwen. En dat is precies wat ik met Poco Loco wil bereiken.

Er zijn ook dingen die tegenvallen. Wat mij het meest tegenvalt is toch mijn eigen beperking. Weliswaar kan ik meer dan ik dacht, maar niet zoveel als ik zou willen. Ik moet voortdurend keuzes maken en goed mijn tijd indelen. Maar dat geldt niet alleen voor dit project. In het ideale plaatje zou ik een mooi projectplan hebben gemaakt. Dan zou het allemaal wat gestructureerder verlopen. Maar of ik het een volgende keer echt anders zou doen betwijfel ik. Wel is het belangrijk als je samenwerkt om duidelijke afspraken te maken wat je van elkaar verwacht. Dat had ik iets beter kunnen aanpakken.

Voorlopig is er nog geen einde in zicht. Binnen de gemeente Leiden zijn er nog genoeg invalshoeken voor Poco Loco om van zich te laten horen. Ik zou ook graag in andere organisaties mijn stem laten horen. Met het oog op de nog voortdurende toename van mensen met een psychische aandoening en het grote taboe dat er is om daarover te praten, en de stigmatisering van deze groep, is er nog heel wat werk te doen! Mijn gouden tip voor anderen die iets willen opzetten: Doe wat je niet laten kan, droom groot en geloof erin.'

Meer informatie over Poco Loco en het boek 'Werken als een gek: De handleiding voor werken met een psychische aandoening' (2016) was te vinden op de website Tikkeltjegek.

Marieke (2)

tags: 

Lees de interviews:

tags: