Opstaan na terugval

Andrea (46) had al vanaf jonge leeftijd last van faalangst. Dat leidde tot een drankprobleem. Ondanks terugval, lukte het haar uiteindelijk om te stoppen met drinken en nieuwe uitdagingen aan te gaan.

"Ik sta nu ruim 8 jaar droog van de drank. Ik heb eerder droog gestaan en ben toen na zes jaar weer gaan drinken door spanning in mijn werk. Hierna kwam een periode met veel crisissen en opnames. Als ik denk aan een grote mislukking in mijn leven, dan is het wel dat moment dat ik weer ben gaan drinken.

Van faalangst naar alcohol probleem

Ik had vroeger al faalangst. Ik durfde en deed niets. Ik had niet het idee dat ik werd geaccepteerd door mijn familie. Ik had het gevoel dat ik niet goed genoeg en niet leuk genoeg was. Ik had geen vrede met hoe ik was en hoe de dingen waren. Ik maakte mijn school niet meer af en zat al snel zonder baan en zonder hobby's. Dit was het moment dat ik voor het eerst veel ben gaan drinken.

Ik ben uiteindelijk gestopt met drinken, omdat ik merkte dat het een doodlopende weg was. Daarna ben ik in een diepe depressie gekomen. Want de drank was weg, maar ik had nog steeds geen leven. Ik voelde alleen nog de ellende van de drank die er niet meer was. Ik was nog niet eens trots dat ik was gestopt met drinken. Als je stopt met zo'n verslaving heb je dus iets nodig om je op te richten, want anders val je terug.

Eerste stapjes in het herstel

Toen heb ik mijn eerste opname gehad en die heeft lang geduurd. Daarna werd me aangeraden vrijwilligerswerk te doen. Ik durfde niet zo veel, maar ik werd begeleid in het zoeken. Toen ben ik bij de poezenboot gaan werken. Dat was vrij laagdrempelig. Ik dacht; ik heb zelf katten, dus hier kan ik niet zoveel fout doen. Daar ben ik heel langzaam opgekrabbeld en steeds meer gaan doen en af en toe verantwoordelijkheid gaan nemen.

Later heb ik me aangemeld bij de Socialistische Partij. Ik zat al gauw in de deelraad en in het bestuur. Daar ben ik veel te hard van stapel gelopen. Dat leidde ertoe dat ik weer ben gaan drinken en pilletjes ben gaan slikken. Dat was tweede keer dat het mis ging en ik werd in korte tijd drie keer opgenomen. Omdat het voor de tweede keer fout ging, had ik het idee dat dit zo mijn hele leven zou kunnen doorgaan.

Mijn fout was eigenlijk dat ik vanuit het niets in de deelraad kwam en daar te veel ben gaan doen. Ik liep teveel op mijn tenen, terwijl ik ook nog doorging met mijn werk bij de poezenboot en stopte met mijn medicatie. En de politiek was ook niet mijn wereld; met de achterbaksheid en hoe iedereen daar bezig was met zichzelf. Aan de andere kant was ik ook wel gevleid dat mensen me vroegen om dingen te doen, maar ik kon toen nog geen maat houden: het was alles of niets.

Weer opkrabbelen

Tegelijk heb ik ook geleerd dat er veel dingen zijn die ik wel kan. De positie waarin ik zat was alleen niet goed. Ik ben uiteindelijk actief gebleven in de politiek, maar op een lager pitje. Achteraf gezien had ik het aan moeten pakken op dezelfde manier als waarop ik heb leren koken. Toen ben ik ook niet gelijk voor een vijf sterren restaurant gaan koken. Ik heb eerst ervaring opgedaan in een kookgroepje en pas toen ik voldoende vertrouwen had, ben ik gaan koken voor anderen.

Daaruit heb ik geleerd dat ik de dingen die ik leuk vind om te doen wil blijven doen, maar dan op een andere manier. En dat je niet te streng voor jezelf moet zijn en uiteindelijk veel verder komt als je het in kleine stapjes doet. Soms moet je over je angst heen en soms moet je dingen niet doen als het te veel is. Dat is een dilemma waar ik nog steeds mee worstel.

Zelfcompassie

Ik heb veel geleerd van het werken bij antroposofen. De sfeer was daar heel anders dan in de GGZ. Ik werd daar meer als mens gezien. Ik leerde er compassie te hebben met mezelf. En ik heb mensen leren kennen die me mochten. Ik heb hier veel aan gehad.

Uiteindelijk heb ik geleerd me te uiten. Dan pas kan je hulp krijgen. Eerder verdween ik altijd in gesprekken als het te moeilijk werd en ik me schaamde. Het moment dat je jezelf mag en kan uiten is heel belangrijk. Dan kan de ander hierop reageren, en ga je herkennen wanneer je een situatie verkeerd heb geinterpreteerd.

De kunst van het mislukken vind ik een geweldig thema; zo maak je van een negatief woord iets moois. Woorden zoals mislukkeling en loser zijn allemaal rotwoorden, want niemand is een loser. Van mislukkingen kun je juist ontzettend veel leren, waardoor je op een andere manier de uitdagingen van het leven kunt aangaan.'

tags: 

Lees de interviews:

tags: