Een supervrouw op amfetamine

Natasja's (47) drijfveer om perfect te zijn leidde uiteindelijk tot allerlei mislukkingen. Amfetamine hield haar jaren op de been. Tot het niet meer ging.

Mijn ouders stimuleerden mij als kind niet. Mijn vader was altijd aan het werk, mijn moeder wilde dat ik een tweede versie van haar zou worden. Ze projecteerde haar eigen interesses op mij. Om de moeilijke thuissituatie te vergeten stortte ik me op lezen. Op mijn tiende had ik een hele bibliotheek gelezen, totdat mijn moeder me verbood om nog een boek mee te nemen.

Foute mannen

Vanuit mijn jeugd had ik een lage eigenwaarde. Mijn opvoeding heeft nog lang invloed gehad op het aangaan van relaties. Ik was zo gewend om afgeserveerd te worden, dat ik niet al te kieskeurig was in mijn keuze van mannen. De mannen die ik uitkoos bevestigden mijn lage zelfvertrouwen; dat geeft dan toch een soort van herkenning en veiligheid.


Mannen gingen altijd de machtsstrijd met me aan en ik was altijd degene die terrein verloor. En dan mag ik sterk overkomen; zo voelt het niet van binnen. Een van mijn laatste exen had een narcistische persoonlijkheidsstoornis, waarbij het vaak draaide om de strijd tussen de dominante versus de onderdanige. Nu heb ik er genoeg van. Voorlopig even geen relatie meer.

Amfetamine

Om mijn lage eigenwaarde voor te blijven, mocht ik van mezelf geen fouten maken. Dat bracht me aanvankelijk een goede carriere als communicatie adviseur was. Uiteindelijk zorgde het echter voor burn-out-achtige klachten. Ik hield mijzelf op de been met amfetamine, een pepdrug waarmee ik was begonnen tijdens mijn studie. Uiteindelijk heb ik het twaalf jaar lang gebruikt.


In eerste instantie bracht de amfetamine mij vrijheid. Ik werd er minder gevoelig door. En het verhoogde mijn creativiteit, ik was niet meer moe. Ik kon zowel mijn studie als mijn bijbaantjes voortzetten én de moeizame relatie met mijn ouders hanteren. Je kunt er eigenlijk alles door en wordt een soort supervrouw. Maar lichamelijk eiste het zijn tol. Op mijn dieptepunt woog ik nog maar achtendertig kilo.

Valse belofte

Dat was toen mijn carriere in de communicatie stopte en ik in de WAO terecht kwam. Dat voelde als een ultieme mislukking en ik deed van alles om daar weer uit te komen. Zo heb ik onbetaald werk voor een vrijwilligerscentrale gedaan. Ik heb daar een hele jongerenafdeling opgezet met drie gesubsidieerde projecten.

Ik deed dat full-time, omdat mij was beloofd dat ik op een later moment de betaalde functie van jongerenconsulent zou krijgen. Maar op het moment supreme namen ze toch een extern persoon aan. Iemand die veel jonger was dan ik. Dat was een enorme schok. Boos ben ik weggegaan. Ik heb daarna nog van alles geprobeerd, zoals pilots voor hoog opgeleide vrouwen in de WAO en creatieve PGB constructies.

Schaduwkant

Tegenwoordig ben ik alweer veertien jaar amfetamine-vrij. Niet dankzij professionele hulp, maar dankzij Jung. De leer van deze psycholoog sloot goed bij mij aan. De ene na de andere herkenning kwam bij me binnen toen ik hierin ging verdiepen. Mijn passie voor deze psychologie werd zo sterk dat het de drugs als het ware ging vervangen.

Ik ben zelfs een opleiding in de Jungiaanse psychologie gaan doen en ik zit nu in het laatste studiejaar. Deze studie is een van de beste therapieën die je kunt hebben. Met name het schaduwwerk helpt me. Je kijkt dan naar de donkere kanten van jezelf en onderzoekt deze. Jung zei altijd: alleen in het duister kan je het licht zien. Dat heeft me bijzonder geholpen om uit de slachtofferrol te stappen.

Kleine stappen

Een andere inspiratie is de creatiespiraal van Marinus Knoope, een boek waarin stappen van wens naar werkelijkheid staan. Ik kom mijn belemmerende overtuigingen tegen. Leer ze te zien voor wat ze zijn en bepaal wat ik ermee wil doen. Dat is een heel proces waar ik nu middenin zit. Het helpt me om kleine stappen te nemen, terwijl ik vroeger altijd grote sprongen nam.

Voorheen dacht ik als iets niet meteen lukte: dat probeer ik niet meer. Ik speelde alleen maar op safe. Maar op een gegeven doe je dan niks meer. Nu pak ik dingen weer op. Zo heb ik gister mijn eerste duikles gehad. Een week daarvoor was ik al gaan kijken om een indruk te krijgen. Het viel me toen op dat de andere cursisten konden borstcrawlen, iets wat ik nog niet kan.

Een prachtig mozaiek

De moed zonk me in de schoenen, maar met angst en beven ben toch gegaan. Dat vergde lef, maar uiteindelijk vond ik het heel leuk. Volgens mij is de kunst van het mislukken, dat er eigenlijk geen mislukken is. Een baby die leert lopen, valt talloze keren. Dat is niet mislukken, maar leren.

Lang voelde ik boosheid naar mezelf en anderen. Ik was slachtoffer. Maar nu zie ik de dingen meer voor wat ze zijn. Mijn verleden heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. En daar kan ik uiteindelijk ook blij mee zijn. Want zonder dat was ik ik me nooit bewust geworden van een aantal dingen. Zoals het gezegde: 'Heb jezelf lief, zoals je een ander lief hebt'. Een ander is namelijk niet meer waard dan jezelf. En dan heb ik ook nog waanzinnig goede vrienden om me heen. Dat geeft me het besef: 'Als ik het niet waard was, dan had ik niet zulke goede vrienden.'

Als je mislukt bent, dan voel je dat in je hart. Iedere keer dat mijn hart aan diggelen viel, lijmde ik het weer terug in de vorm van een hart. Toch bleven er toch altijd kwetsbare plekjes. Dan viel het weer aan diggelen en begon het lijmen opnieuw. Na de laatste keer dacht ik: ik maak geen hart meer van de scherven, maar mezelf. En daar mag alles inzitten, een prachtig mozaiek.

tags: 

Lees de interviews:

tags: