Blijven werken aan jezelf

Vondelpark ED serieVoor Milou (48) begon haar herstel bij het hulp zoeken voor haar verslavingen. Later ging ze verschillende behandelingen volgen om nog verder te komen. Zij is heel gedreven om blokkades en belemmeringen in zichzelf op te lossen, maar heeft ook moeten leren tijd te nemen voor haar ontwikkeling.

“Mijn gedrevenheid is een uiting van de addict die ik was aan allerlei soorten drugs. Als kind was ik heel gevoelig en onzeker. Ik had niet het gevoel dat ik goed genoeg was zoals ik was. Ik voelde dat ik moest presteren, en doen wat er van me verwacht werd, om positieve aandacht te krijgen. Daardoor was ik erg gefocust op hoe anderen naar me keken, en was ik niet met mijn aandacht bij mezelf. Doordat ik mijn eigenwaarde op die manier afhankelijk maakte van de mening van anderen, werd ik erg depressief en onzeker.

Fixen

Dat ben ik gaan fixen met verslavingen. Ik kreeg op vrij jonge leeftijd boulimia en op mijn achttiende ging ik meteen veel drinken en feesten. Dat hielp om me goed te voelen in gezelschap, zozeer dat ik de hele tijd bij mensen wilde zijn, wat eigenlijk helemaal niet mijn natuur is. Ik was al behoorlijk aan de drank verslaafd, toen ik in de house-scene kwam. Ik ontdekte dat ik hele avonden op water kon feesten als ik een XTC pilletje nam.

Ik maakte ook vriendinnen, terwijl ik daarvoor alleen maar vrienden had. Dat waren echt leuke alternatieve punky dames waarmee ik naar illegale housefeesten ging. Super leuk. Ik leerde een vriendje kennen die aan de basecoke en heroïne zat. Op een gegeven moment zaten we alleen nog maar thuis te gebruiken. Dat werd steeds grimmiger. Toen ben ik hulp gaan zoeken.

Op zoek naar hulp

Bij de verslavingszorg kreeg ik methadon en ik moest twee keer per week urine inleveren bij de verstrekking op de Keizersgracht. Dan werd gekeken of ik gebruikt had. Ik gebruikte verschillende dingen door elkaar, ook bv spiet en alcohol. En als ik ook maar iets had gebruikt, ook al was het geen heroïne, dan kreeg ik toch meer methadon. Dat wilde ik niet want je voelt je helemaal niet lekker door methadon. Ik was eigenlijk alleen verslaafd aan de high van de basecoke. De heroïne gebruikte ik om die high te dempen. 

Daarnaast had ik gesprekken bij een psycholoog. Die gaf me antidepressiva. Ik bleef echter drinken wat reageerde op die antidepressiva. 

De eerste vooruitgang

Vanwege de combinatie aan middelen en medicatie die ik in die tijd gebruikte, kan ik me weinig herinneren van die periode van  vier jaar. Wat ik me wel kan herinneren is dat ik voor het eerst praatte over dingen. Daarnaast mocht ik deelnemen aan een atelierwerkplaats waar ik een paar uur per week naar toe kon om kunst te maken met andere mensen die in behandeling waren. Dat was voor het eerst dat ik uit mijn bed kwam en ergens naar toe ging om dingen te doen.

Bij de verslavingszorg kreeg ik steeds gesprekken over hoeveel ik had gebruikt en waarom. En als ik dan terug kwam en weer meer had gebruikt, ging het gesprek daarover. Ik dacht echt dat ik een mislukking was omdat ik niet van mijn verslaving af kon komen. Ik ben er pas later achter gekomen dat je als verslaafde niet met mate kan gebruiken.

Ondertussen had ik nog steeds last van mijn pleasegedrag. Daar had ik nog helemaal niets aan gedaan. Zo bleef ik maar terugkomen zodat de therapeut niet boos zou worden, in plaats van dat ik voor mezelf kwam.

12 Stappengroep

Toen ben ik naar een 12 stappen zelfhulpgroep voor drugsverslaving gegaan. Ik vind het wel heel jammer dat ik bij verslavingszorg niet hoorde wat ik bij die groepen heb geleerd. Aan de andere kant hebben ze wel geprobeerd me er naar door te verwijzen, maar toen stond ik er niet voor open.

Toen ik bij deze zelfhulpgroep binnen kwam was ik nog heel onzeker en angstig. Ik was echt bang in een groep, hoe mensen naar me keken. Ik durfde bijna geen adem te halen of te bewegen als ik daar zat. Ik had daar nog niets aan gedaan sinds mijn kindertijd. Dat kwam nu ik nuchter was weer helemaal terug. Ik ben eerst aan het zelfhulp programma gaan werken, wat me hielp van mijn verslaving af te komen. Daarnaast wilde ik van die angst af.

Het maakbaar maken van de psyche

Toen ben ik allerlei dingen gaan doen waarvan ik dacht dat het me kon helpen. Ik had een goede zorgverzekering genomen en ging het lijstje af van alle alternatieve behandelingen die vergoed werden. Als eerste emotieve therapie, waarbij je emoties in je lichaam naar je centrum brengt zodat ze daar op kunnen lossen.

Daarna heb ik nog zijnsgeoriënteerde begeleiding gedaan. Waarbij je vanuit een meditatieve toestand samen met een begeleider naar je issues gaat kijken. Als addict ben ik heel bang voor emoties. En voel ze ook allemaal heel sterk. Maar die meditatieve toestand gaf me een dekentje zodat ik naar die gevoelens durfde te kijken. Het voelde heerlijk, wat me hielp om de angst te dempen. 

Relatieverslaving

Ik kreeg een relatie met een jongen van de zelfhulpgroep voor drugsverslaving die vier jaar geduurd heeft. Maar dat was een erg ongezonde relatie, wat ik toen niet door had. Ik wou die relatie goed hebben, maar hij was alleen met dingen daarbuiten bezig en hield mij toch aan het haakje. Ik kon maar niet los komen uit deze relatie. Later leerde ik dat dit ook een vorm van verslaving was. Toen ben ik naar een  12 stappen groep gegaan die zich bezig houdt met relatieverslaving . Om te leren relaties op een gelijkwaardige en gezonde manier aan te gaan.

Bij elke therapie kwam ik een stukje verder bij het oplossen van mijn dingen en voelde ik me daarna wat beter op mijn gemak. Soms wacht ik ook even in plaats van meteen weer een therapie te doen. Dan laat ik het even bezinken.

Sociale angst overwinnen

Mijn angst heeft toch nog wel vijf jaar geduurd. Ik had bij elke stap op straat dat ik me bekeken en afgewezen voelde. Ook bij de 12 stappengroep voor drugsverslaving durfde ik het eerste jaar niets te zeggen. Mijn therapeut vertelde me dat je al deel uitmaakt van het geheel als je maar even je mond opendoet. Zo zet je in ieder geval de deurtjes even open. Toen heb ik een paar keer gezegd: “Hallo ik ben Milou, bedankt voor deze meeting”. Dat hielp me over de eerste angst heen.

Bij de meetings van de 12 stappengroepen  is er een heel helende sfeer van verbondenheid. Iedereen is heel eerlijk en iedereen luistert ook heel aandachtig naar je. Mensen zijn echt gefocust op wat je gaat zeggen. Zo in het middelpunt van de aandacht staan maakt mij soms nog steeds onzeker. Maar ik ben nu geen nieuwkomer meer dus moet ik ook een beetje het goede voorbeeld geven en mijn mond open doen, vind ik zelf. Er zijn een heleboel mensen in hun eerste jaar die bloednerveus zijn en nog helemaal geen herstel te delen hebben. Als iemand met meer ervaring vind ik dat ik dan wel moet bijdragen .

Beperkingen

Ik kan nu bijvoorbeeld niet drinken. Als ik een glas alcohol drink, dan stort de hele boel als een kaartenhuis in elkaar. Dus daar moet ik wel alert op blijven en ik moet op mijn balans letten. Maar al die dingen die ik doe, zoals yoga, helpen daar wel bij. Ik blijf natuurlijk karakterzwakheden hebben. Maar ik ben tevreden als ik het zie van mezelf. Ik mag nu ook fouten maken, dan kan ik het opnieuw proberen. Dat is denk ik het hoogst haalbare en dat is voor mij ook genoeg.

In de ogen van veel mensen ben ik wel veel aan het rennen. Ik ben aan het afstuderen voor yoga; over twee weken krijg ik mijn diploma na een opleiding van drie jaar. Ik ben daar heel blij mee. Ik ben herstel yoga groepen aan het opzetten, die bestaan uit een combinatie van praten en yoga oefeningen. Ik heb een subsidieaanvraag lopen. Als ik die krijg ga ik het opzetten in buurthuizen. Ik vind het leuk en spannend, maar niet te spannend.

Blij blijven

Ondanks deze drukke periode ga ik toch met vriendinnen regelmatig naar de sauna en leuke dingen doen. En dat als ik thuis achter de computer moet werken, ik daartussen wel yoga doe en een wandelingetje in het park ga maken. En ik mag elke avond om acht uur stoppen met werken; dan mag ik filmpjes kijken. 

Ik zorg dat ik blij blijf, want als ik dat niet doe komt mijn depressie terug. Ik ben wel iemand die dat een beetje nodig heeft. Aan de andere kant ben ik ook bang om teveel stil te zitten, want dan zak ik weer helemaal terug. Ik heb vier jaar in bed gelegen aan het eind van mijn verslaving. Ik zat vast in een zwart gat en daar wil ik zeker niet naar terug.

Sociale omschakeling

Sociaal heb ik wel echt om moeten schakelen, want voor mij was het sociale leven uitgaan met veel drank en andere middelen. Nu doe heb ik overdag sociale bezigheden en ga ik op tijd naar bed. Ik dacht dat je altijd energiek en vrolijk moest zijn. Nu heb ik geleerd  dat ik gewoon mezelf mag zijn in vriendschappen en dat is goed genoeg. 

De helft van mijn vrienden komt uit de 12 stappen groep. Dat zijn sowieso de beste vriendschappen die je maar kan hebben, want dat zijn mensen die altijd voor je klaar staan. Daar kan je alles tegen zeggen, die kijken je nooit raar aan. Dat is superfijn.

Ik heb een vast groepje vriendinnen uit de zelfhulpgroep waarmee we regelmatig afspreken en die kan je altijd bellen als je ergens mee zit. Dat heb ik wel geleerd, vertellen hoe het met me gaat. Want ik hield dat allemaal voor mezelf. Met andere vrienden praat ik toch op een minder diepgaande manier dan met die vrienden.

Een langzaam proces

Zo’n 12 jaar geleden kwam ik voor het eerst binnen bij een 12 stappen meeting. Het gaat wel geleidelijk, want de eerste 5 jaar was ik nog heel angstig. En ik heb ook wel wat tegenslagen gehad. Ik leef ook super gezond. Ik probeer zo gezond mogelijk te leven, maar niet obsessief. Wel zorg dat ik veel groente eet, genoeg slaap en veel voedingssupplementen neem. Ik voel me daar heel lekker bij, ik heb niet van die dips met zin om snoepjes te eten; ik eet eigenlijk nooit snoep.

Je moet leren omgaan met dingen in je karakter waar je last van hebt. Niet iedereen heeft die drive om aan zichzelf te werken. Dus als je vraagt wanneer het genoeg is, denk ik dat je dat alleen zelf kan bepalen. Als je zelf tevreden bent, dan is het denk ik goed. Hoewel ik in het begin alles ineens wilde doen, neem ik er nu de tijd voor. Zoals een therapeut zei: “Kijk hoe snel een boom groeit.” Ik heb nu geleerd mijn buik weer te voelen en op mijn intuïtie te varen. Dat is een van de grootste dingen in mijn herstel waar ik blij mee ben . 

Een kwestie van tijd

Dat komt niet alleen door alle therapieën en groepen die ik heb gedaan. Maar ook doordat ik ouder word en langer clean ben. Ik ben nu achtenveertig en met de leeftijd word je wat krachtiger en kom je wat beter in je vel. En ook gevoeliger doordat ik clean en nuchter ben, want ik drink dus nooit. Ik kan dat ook niet omdat mijn systeem dat niet trekt. Ik wil daar ook echt naar luisteren.

Ik heb nog wel eens pleasegedrag, want ik bewaar soms liever de goede vrede dan dat ik zeg wat ik vind. Ik maak er gauw een grapje van en laat het van me afglijden. Dat is ook iets waar ik aan werk, gewoon door me er bewust van te zijn. Pas na het gesprek denk ik “hé” en dan voel ik wrok naar die persoon. Dan kom ik er op terug. Of niet en dan ga ik er over mopperen naar anderen toe; ik ben ook niet perfect, haha….

Winst

Ik heb nu bijna nooit meer sociale angst. Ik had nooit verwacht dat ik daar van af zou komen. Het was voor mij ondenkbaar dat ik voor een groep zou staan. En nu geef ik gewoon yoga en presentaties, dat gaat allemaal supergoed. Zelfs ga ik het podium op voor een conferentie. Dat vind ik nog steeds wel eng, maar ik doe het toch.

En dat ik mijn passie leef, dat ik nu weet wat ik wil en daar mee bezig ben. Mijn passie is zelfverbetering en spiritualiteit. Ik ben ook gek op yoga meditatie en op sjamanisme. Alles wat ik leuk vind, doe ik nu. En ik word er nog voor betaald ook. Wat wil je nog meer!“

tags: 

Lees de interviews:

tags: