‘Pech en geluk’

Ik ben zelf coach en daarmee zou je denken dat ik enorm geloof in zelfmaakbaarheid. Maar de gedachtegang dat als je maar hard genoeg wilt alles wel lukt, vind ik volkomen bullshit. Je kunt het maximale uit jezelf halen, maar niet op slag beter worden.

Ik heb dertig jaar last gehad van depressie. Daar heb ik van alles aan gedaan. Zodra ik het huis uit was ben ik psychologen en therapeuten gaan bezoeken. En daar kwam niet veel uit in het begin, omdat ik m’n vingers er niet achter kreeg. Ik heb ook vele diagnoses gehad die allemaal niet klopten. Uiteindelijk bleken de problemen voort te vloeien uit een complexe PTSS door kindermishandeling en seksueel geweld in mijn jeugd.

Rock Bottom

In mijn vorige baan moest ik me ‘s ochtends wel vijftig keer overtuigen om mijn bed uit te komen. Ik voelde superveel weerstand en belde vaak af met allerlei smoezen. Tot de smoezen op waren en dan moest je wel. Heel lang dacht ik dat het een kwestie was van niet willen. Nu weet ik dat het die verdomde depressie was. Je psychische gesteldheid doet ontzettend veel met je zelfbeeld. Het is alsof de depressie daar met kauwgom opgeplakt zit. En dan kan je jezelf heel klein gaan maken en je totaal waardeloos en nutteloos voelen.


Vijf, zes jaar geleden is dat veranderd. Nu doe ik dingen met veel plezier. Ik haal energie uit mijn werk. En als ik thuis kom dan ben ik fysiek wel heel moe, maar ‘s ochtends sta ik toch weer graag op. Ik ben hersteld door eerst rock bottom te gaan, door mijn depressie heen. Daarbij ben ik een goede therapeut tegengekomen. Maar ik was ook rijp voor nieuwe inzichten. En natuurlijk heb ik me ook ontzettend ingezet om eruit te komen. Elke kans aangegrepen. Man, man, ik weet niet hoeveel workshops, cursussen, boeken….

Eigen gelul

Daarnaast heb ik ook veel vrijwilligerswerk gedaan. Ik heb twaalf jaar bij de tussenschoolse opvang van m’n kinderen gewerkt. Het deed me goed om in een ritme te blijven. Wel moest ik elke keer wakker gebeld worden, ook al ging ik vier keer per week. Anders vergat ik het, zo vol zat mijn hoofd. Lezen hielp ook. Bijvoorbeeld boeken over schematherapie, depressie en PTSS.

Daardoor begrijp ik beter hoe dat allemaal in elkaar steekt en wat het met me doet. Dat je het begrijpt lost het niet op, maar het helpt wel. En natuurlijk volg ik ook therapie. Daar leer ik veel over m’n eigen patronen. Want wat je zelf leert over coaching kun je niet zonder meer op jezelf toepassen. Daar heb je gewoon iemand anders voor nodig. Ik betaal iemand om naar mijn gelul te luisteren.

Ik geloof sterk in de combinatie van formele en informele zorg. Ik denk dat de inzet van beide het mooiste resultaat geeft. In de tijd dat ik zelf een coach had, zat ik ook volop in het formele zorgtraject maar daar is geen plek voor praktische zaken, zoals het op orde houden van mijn huis? En ook is er in de informele zorg meer tijd om je innerlijke wereld te bespreken. 

Waarheen?

Onder de formele zorg versta ik organisaties zoals Bureau Jeugdzorg, psychiaters, psychologen; kortom iedereen waarvoor je moet betalen. Met informele zorg bedoel ik buddies, vrijwilligers, coaches. Wel vrijwillige coaches dus. En ik vind coaching sowieso informeel. Als coach sta je iets dichter bij de mensen en begeef je je op een ander vlak dan de echte professional. Als coach ben je niet ‘BIG’-geregistreerd, dus niet als zorgverlener erkent. Je leert niet de officiële zorgdingen. Je leert voornamelijk over jezelf en de methodieken die je toepast.

Ik denk dat de vragen die je aan een coach stelt anders zijn dan de vragen die je aan een zorgverlener stelt. Met een GGZ-iemand heb je maar beperkte tijd en praat je voornamelijk over je problematiek. Een coach praat meer over je opties en wat je wel kunt doen. Eigenlijk is de kant van de GGZ: welke problemen heb je en hoe gaan we dat oplossen? En de kant van de coaching is: waar zou je heen willen en hoe gaan we daar heen?

Lagen afpellen

Mijn coach was een inspiratie om zelf coach te worden. Mijn coach zei altijd: “Weet je, alle vragen die je stelt daar heb je zelf het antwoord op. Mijn enige functie is jou een beetje te navigeren daarin”. Door die zelfregie die hij zo mooi wist te pakken, heeft hij mij ontzettend geïnspireerd. Wat helpt is heel veel vragen stellen en doorvragen. Tot je bij de essentie komt. Meestal hangt er boven een vraag nog een vraag. Al die lagen afgaan en het afpellen daarvan vind ik waanzinnig interessant.

Mensen vinden het sterk hoe ik uit mijn depressie ben gekomen. En dat ik daar mijn best voor gedaan heb. Maar wie doet er nou niet zijn best? Met een depressie is alles honderd keer zwaarder. Dat is geen kwestie van wel of niet je best doen, maar van geluk of pech. Met mijn psyche heb ik geluk gehad: het heeft veel veerkracht, een behoorlijk intellect en ik ben in staat tot zelfreflectie. Bovendien ben ik niet gevoelig voor depressies en psychoses. Daar prijs ik me gelukkig mee.

Geluksvogel met pech

Ik denk wel dat je als mens voortdurend in een ontwikkelproces zit. Ik ken iemand die de hele dag Netflix kijkt en voor de rest niets doet. Je kan wel zeggen dat zo iemand lui is, maar ik denk dat het onderdeel is van zijn aandoening. In mijn visie bestaat de luie mens niet. Mensen willen altijd verder. Ook al is het aan de buitenkant niet zichtbaar, intern kunnen er veel dingen gaande zijn. Elke keuze die je maakt is de beste die je op dat moment kunt maken met de opties die je hebt.

Ik heb veel pech gehad in mijn leven, anderen zullen het trauma’s noemen. Daar voelde ik veel onrecht over en dat is mijn drijfveer geweest. Ik noem het pech, omdat je er niets aan kunt doen in welk gezin je geboren bent. Je kunt er niets aan doen dat die buurjongen niet van je af kon blijven. Mensen denken dat je alles in de hand kunt hebben, maar je kiest er toch niet voor om bijvoorbeeld een lichamelijke ziekte te krijgen? Dus ik noem het pech. En dat ik er uit ben gekomen is geluk. Ik ben een verdomd grote geluksvogel én een krachtige vrouw.

 

 

tags: 

Lees de interviews:

tags: