Je kracht zit in jezelf, en niet in een ander

De in Nederland geboren, maar van origine Turkse afkomst Emine Pala-Pazan (34), heeft een hele weg afgelegd om in haar kracht te komen. Haar hoge gevoeligheid en onvermogen om grenzen te stellen, maakten dat Emine in ongezonde situaties terecht kwam. Vanuit haar diepste dal zette zij stappen in een gezondere richting, stappen naar zichzelf. Een belangrijke stap in het afleggen van haar maskers, nam zij door het aannemen van de hulp van Lister waar zij een woning en een bijzondere coach kreeg. In deze geborgen omgeving voelt zij haar kracht groeien en wordt zij steeds meer zichzelf.

'Toen ik hier vorig jaar via Lister aan een woning kwam, lag ik alleen maar in bed. Ik kon niets verdragen. Mijn coach Anneke had een grote invloed op mij. Zij veranderde mijn leven rigoureus, ten goede. Ze is heel anders dan alle andere hulpverleners die ik op mijn pad heb gehad. Ze staat naast me en helpt me mijzelf te zien zoals ik ben, inclusief mijn angsten. Ik leer van haar te leven in plaats van te overleven. Ze helpt me met het doorbreken van mijn patronen en mijn maskers af te zetten. Ik leer mijzelf te laten zien zoals ik werkelijk ben.

Zij helpt mij ook door aan andere hulpverleners die ik zie aan te geven hoe ze met mij om moeten gaan; niet te afstandelijk, daar houd ik echt niet van. Als ik even verdrietig ben, bijvoorbeeld om mijn kinderen - Emine heeft twee dochters van 12 en 10 jaar oud, die opgroeien in een pleeggezin - die ik nauwelijks zie, dan vraagt mijn coach of ik een knuffel wil. Even een knuffel, een lach en klaar, het is goed zo. Welke hulpverlener doet dat nou? Zij was voor mij de eerste. Ik kan, mede dankzij Anneke, mijn kwetsbaarheid meer omarmen. Zij zegt niet wat ik moet doen, nee, ze staat naast me. Zij weet dat een luisterend oor het enige is wat ik nodig heb. Zo ben ik zelf gaan inzien dat mijn verdriet er mag zijn. Het is heel normaal. Mijn coach zegt: 'Ik ben ook weleens verdrietig, sta het toe, vlucht er niet voor.'

Maskers

Vroeger verschuilde ik mijzelf achter mijn uiterlijk. Toen ik bij Lister binnenkwam had ik hele lange blonde extensions in mijn haar. Mijn haar moest blonder dan blond en ik droeg heel veel make-up. Daarnaast droeg ik uitdagende kleding en ik gedroeg ik me stoer. Ik wilde vooral niet zielig gevonden worden, want hoe dan ook, niemand zou me toch begrijpen. Als ik tegenwoordig make-up op doe - ik heb nu geen extensions meer en ik draag tegenwoordig nette kleding - dan doe ik het voornamelijk voor mijzelf. Zoveel ben ik veranderd. Ik groei elke dag steeds meer, het gaat weliswaar drie stappen vooruit, twee stappen achteruit, maar toch vooruit. Het is maar hoe je ernaar kijkt.

Voorheen vluchtte ik de hele tijd: in mijn huwelijk, in klinieken, in mijn kamer. Ik liep voortdurend weg voor mijzelf en voor anderen. Vaak liet ik me vrijwillig opnemen, kreeg allerlei (vaak) verkeerde diagnoses met de daarbij behorende behandelingen. Zo kreeg ik het etiket Borderline, zonder door te vragen naar mijn thuissituatie of een psychisch onderzoek bij me af te nemen. Mijn narcistische vriend dreef me destijds tot waanzin. Iedere dag had ik het gevoel op eieren te lopen en had niet door dat ik gemanipuleerd werd. Ik wou rust, ik wou ademen. Ik dacht altijd te moeten vluchten voor een ander, maar nu besef ik dat ik vluchtte voor mezelf. Ik kon de pijn niet aan van het gemis van mijn kinderen en het wispelturig gedrag van mijn vriend.

Keerpunt

Voor mij was het keerpunt vier jaar geleden, het grootste dieptepunt in mijn leven. Mijn vriend werd mijn 'Loverboy'. Ik gebruikte toen ook op zijn advies harddrugs in plaats van de Oxazepam als medicijn. Ik was verslaafd aan de pammen, maar die werden niet meer geheel vergoed. Op dat moment zat ik volledig aan de grond. Ik zei geen nee tegen zijn advies, ik nam het aan. Ik dacht dat ik geen keuze had. Ik voelde veel pijn, maar die kon ik nog niet plaatsen. Het besef dat het allemaal niet meer door de beugel kon, kwam pas later en ik wist dat ik wat moest doen: bij hem weggaan.

Tijdens die periode dacht ik nog dat ik leed aan de gevolgen van Borderline, mijn voorlaatste diagnose. Dat mijn pijn daarmee te maken had. Gelukkig heeft mijn coach van Lister mij anders doen inzien. Dat komt ook doordat ik bij haar helemaal mezelf kon zijn. Waarschijnlijker is nu dat ik lijd aan PTSS, waarvoor ik binnenkort EMDR-therapie krijg. Ik verschuil mijzelf tegenwoordig niet meer achter diagnoses. Dat is ook een vorm van vluchten. Ik ben uit mijn slachtofferrol gestapt en doorvoel nu wat er is, hoe pijnlijk ook.

Geen maskers meer

Daardoor kan ik mijn kwetsbaarheid nu zelf ervaren en tonen aan anderen. Dat is heel bevrijdend. Ik leer mijn angsten nu te zien voor wat ze zijn, ik loop er niet meer voor weg. Hierdoor lukt het me steeds beter om mijn maskers en overlevingspatronen te laten varen en om mijzelf te zijn. Mijn maskers vallen letterlijk af en mijn vluchten is voor een groot deel gestopt. Toen er voorheen iets moeilijks in mijn leven gebeurde, verviel ik in de slachtofferrol. Nu zie ik dat als een leerproces. Ik leer steeds meer over mijzelf en kijk nu naar mijn verleden en probeer er lering uit te trekken. Situaties, hoe traumatisch ook, in een ander daglicht zien kost veel tijd en pijn. Ik ben me meer bewust geworden van mijn eigen gedrag. Falen, daar geloof ik niet meer in. Fouten zijn geen fouten als ik ervan leer. Leren betekent begrip. Waar begrip is en rede, waar rede is vrede.
Voorheen zag ik kwetsbaarheid of 'het laten zien van je zwakke punten', als iets negatiefs. Dat deed wat met mijn zelfbeeld, ik accepteerde mijzelf niet als zwak. Daarom is het kwetsbaar opstellen van mijzelf ook zo een groot leerproces. Vroeger liep ik bij iedereen op mijn tenen om maar geaccepteerd te worden, zoals bij mijn ex en bij mijn familie. Ik was altijd behulpzaam en cijferde mezelf helemaal weg. Dat gebeurt geloof ik vaker bij gevoelige mensen en meestal maken mensen daar misbruik van.

Inzetten van mijn ervaringen

Ik woon nu via Lister in een pand waar meerdere mensen wonen die, net als ik, hulp krijgen van hen. Bij deze bewoners ga ik regelmatig langs om elkaar te helpen. Ik drink koffie met ze en toon interesse. Met hen praat ik over ditjes en datjes, meestal komt hun verhaal op een gegeven moment vanzelf wel los. Wat wij delen blijft tussen ons. Vaak vertel ik ook over mijzelf, mijn moeilijke periodes. Het hele contact is gebaseerd op vertrouwen en gelijkwaardigheid. Op deze manier toon ik mijn kwetsbaarheid en dat schept een enorme band. Ik vind het stoer als anderen hun kwetsbaarheid aan mij durven te laten zien. Ik ben ook dankbaar voor hun openheid, omdat ze mij in vertrouwen durven te nemen. Ik ben begin dit jaar bezig geweest met het omzetten van mijn ervaringskennis in ervaringsdeskundigheid. Samen met een collega heb ik een website Passie voor Geluk opgezet, waar ervaringskennis en verhalen worden gedeeld over Borderline problematiek en thema's.
Na vier maanden ben ik daarmee gestopt omdat ik kort daarna in contact ben gekomen met Ik-fullness een organisatie die zich richt op verslaving. Het klikte meteen tussen de oprichter en mij en het onderwerp staat dicht bij me. Mij werd gevraagd of ik me wil inzetten als ervaringsdeskundige en of ik mee wil helpen met de organisatie van programma's. Ik-fullness organiseert en ondersteuntworkshops voor naasten van mensen met een verslavingsproblematiek. Ik ben nu, op vrijwillige basis, de personal assistent van de oprichter van Ik-fullness. Ook ben ik coach-in-opleiding voor Ik-fullness. Misschien vloeit er op den duur betaald werk uit, wie weet. Het voelt geweldig mijn ervaring zo in te kunnen zetten en mijn 'peers' te kunnen en mogen helpen. Daar haal ik veel energie uit.

Kracht van kwetsbaarheid

Nu ik bijna geen maskers meer draag, gebruik ik andere methoden om bij mezelf te blijven. Ik visualiseer een onzichtbare cirkel om me heen die mij beschermt. Ik ben degene die bepaalt wie dichtbij mag komen en wie niet. Ook al heb ik nog vaak moeite dit goed uit te voeren, het is een leerproces, ik merk dat het werkt en ik word er steeds beter in. Meer dan ooit probeer ik nu mijn grenzen aan te geven, mijn eigen keuzes te maken en eerst aan mijzelf te denken. Soms merk ik dat ik in oude patronen val en over me heen laat walsen. Wel heb ik tegenwoordig vaak meer het gevoel van keuze, omdat ik mijn patronen veel beter herken. Ik kan nu kiezen om me anders te gaan gedragen, kiezen om te zeggen stop, kiezen om iets anders te gaan doen, voordat ik mij volledig laat meeslepen door mijn patroon.

Tegenwoordig kan ik zelfs tegen een vreemde open zijn over mijn kwetsbaarheden, zoals nu bijvoorbeeld door mijn levensverhaal te delen. Ik stel mezelf kwetsbaar op. Het mooie is dat als ik mezelf open opstel, ik dat ook terugkrijg van anderen: het verbindt. Dat merk ik ook als ik bij de bewoners langs ga. Mensen kunnen van alles en nog wat tegen mij gebruiken als ik dat doe. Het gaat erom hoe ik daar mee omga. Ik heb wel meegemaakt dat ik me te snel openstelde, teveel over mijzelf vertelde. Dat voelde katerig achteraf. Tegenwoordig overkomt mij dat nauwelijks meer, omdat ik meer in mijn kracht sta.

Veilige omgeving en netwerk

Ik kan in deze omgeving van Lister veel meer mezelf zijn dan ik ooit ben geweest. Ik voel me echt veilig. Als ik verdrietig ben, heb ik een aantal mensen om me heen die me door en door kennen. Zij weten waar ik vandaan kom en hoe ik ben gegroeid, zij steunen mij. Voorheen had ik niemand. Bij mijn familie en vrienden vond ik dat niet. Je omgeving, je netwerk om je heen is eigenlijk de belangrijkste voorwaarde om je kwetsbaar te kunnen opstellen. Daardoor kan ik nu mijzelf zijn.
Ten opzichte van anderen denk ik nu vaak: 'Dit is wat ik heb meegemaakt, dit is mijn verleden. Take it or leave it. Ik geloof weer in mijzelf. Ik weet dat ik niet gek ben. Ik weet dat ik niet dom ben. Zelfs ten opzichte van mijn familie denk ik zo. Ik ben open over mijn verleden en als zij zich daarvoor schamen dan is dat hun probleem. Tegenwoordig merk ik ook dat hoe kwetsbaarder ik mijzelf opstel, hoe meer mensen mij serieus nemen. Het verbindt dus niet alleen, het maakt ook dat het contact echter is en kan groeien.

Ik zou heel graag het volgende aan anderen willen meegeven: Zorg voor een goed netwerk om je heen, stabiliteit. Voel goed in jouw lichaam aan of mensen je energie geven of juist het tegenovergestelde, je energie ontnemen. Vraag je af: Wat voelt goed voor jou, waar liggen jouw grenzen? Als iemand je neerhaalt, weet dat dit meer over diegene zegt dan over jou. Het is hoe je zelf omgaat met de opmerkingen of het gedrag van een ander.
Het is ook belangrijk duidelijk te maken hoe mensen het beste met je om kunnen gaan. Als jij het niet vertelt, dan weten ze het niet. Dat op zich is al een hele zoektocht, maar eentje die zeer de moeite waard is! Als je dat aan kan geven is het een hele grote kracht van waaruit je verder kan groeien .Vergeet nooit: jouw kracht zit in jezelf, niet in een ander.'

Emine

 

 

tags: 

Lees de interviews: